Na 4 weken, die naar omstandigheden eigenlijk verrassend goed zijn geweest, lijkt het erop dat Koen nu toch iets achteruit gaat. Het zijn subtiele verschillen met vorige week zoals iets moeizamer opstaan uit de stoel, iets instabieler lopen, wederom nog wat lastiger te verstaan en zelfs 2 kleine epileptische insulten. Het was alweer twee jaar geleden dat Koen een epileptische aanval had gehad dus we schrokken er alle twee enorm van. Gelukkig waren het kortdurende aanvallen en was Koen niet buiten kennis. Koen voelt zich ondanks dit alles nog steeds niet ziek en hij blijft ontzettend positief en bewonderenswaardig omgaan met de onzekere situatie.
Ondanks deze 'tegenvallers' hebben we toch een mooie week achter de rug. Valentijn, een vriend uit Amerika, was enkele dagen bij ons en samen met de andere Sodalitas mannen, inclusief Sodalitas vrouwen - exclusief kinderen, zijn we een weekend weg geweest. We hadden een huisje dicht bij de Mookerheide gehuurd en hebben gezellige maar ook emotionele dagen gehad. We zijn wezen wandelen op de Mookerheide, hebben een sjoel competitie gehad en we zijn een dag wezen varen op de Maas. Om niet zomaar voorbij te gaan aan de reden van het weekend had iedereen op een blanco kaartje enkele steekwoorden, een gedicht of een verhaal voor Koen geschreven en dat voorgelezen. Voor de mannen werd het uiteindelijk nog extra emotioneel toen bleek dat ze niet van de vrouwen konden winnen met sjoelen (ondanks een extra persoon; alhoewel dat Koen was die met links moest gooien).
Met mijzelf gaat het ook nog redelijk goed, denk ik. Op maandagen als mijn (schoon)ouders er zijn, ga ik vaak nog enkele uren naar mijn werk om even mijn gedachten te verzetten. Het werk is op dit moment therapie voor me, even weg van huis en in een andere omgeving zijn. De andere dagen van de week word ik flink bezig gehouden door Elise die op dit moment ontdekt dat nee-zeggen en het tegenovergestelde doen dan dat wat wordt gevraagd erg spannend kan zijn.
