Koen ligt vandaag precies twee weken in het Hospice. Het was wel even wennen om van 2 hulpverleners over te gaan naar ik ben volledig de tel kwijt hoeveel hulpverleners (er werken ongeveer 80 vrijwillers in het hospice! naast het vaste personeel) maar toch geeft het meer rust voor Koen. Tegenover de negatieve gevoelens van het niet meer thuis zijn, staan gelukkig ook postieve aspecten zoals de mogelijkheid om weer lekker te douchen, een kopje koffie te drinken met prachtig uitzicht over de Waal, voetmassages en een plek waar op ieder moment volledige rust kan worden gecreeerd. Verder is er alles mogelijk dus de Sodali mannen hebben reeds een Grieks diner gehad met z'n allen in de refter van het hospice. Voordat het gebouw dienst is gaan doen als hospice was het een klooster. De nonnen die het voormalig klooster bewoonden, aten altijd in de refter en deze serene sfeer is nog goed te voelen.
Ik wil verder iedereen, ook namens Koen, bedanken voor alle kaarten, bloemen, planten, foto's en zelfs een boom(pje) die nu Koen's kamer opfleuren. Sinds het verblijf in het Hospice is Koen helaas wel verder achteruit gegaan. Hij kan zich steeds slechter bewegen, de eetlust wordt minder en hij is met name moe, moe en nog eens moe. Koen kan tijdens bezoek zo maar ineens in een diepe slaap vallen.
